Blad 03 van 05
Eigen infrastructuur
Open Brain
Eén geheugen dat tussen mijn AI-tools kan reizen.
01 Aanleiding
Elk gesprek met een AI-tool begint weer bij nul.
Ik werk de hele dag met verschillende AI-tools. In het ene venster bespreek ik een architectuurkeuze, in het andere schrijf ik een klantmail, in een derde draait iets op de achtergrond. Elk van die tools heeft een geheugen. Alleen: het is hun geheugen, het zit vast aan hun venster, en het houdt op zodra ik het venster sluit.
Dat leverde een probleem op dat groter is dan ongemak. Ik nam een beslissing, legde uit waarom, en drie weken later moest ik hem opnieuw uitleggen aan een tool die er niets van wist. Erger nog: soms kreeg ik advies dat regelrecht inging tegen wat ik eerder had besloten, omdat de reden achter die beslissing nergens meer stond.
Tijdelijk geheugen is geen geheugen. Het is een gespreksbuffer. Wat ik nodig had was een plek waar mijn beslissingen, context en lessen blijven staan, los van welk gereedschap ik toevallig openheb.
02 Visie en missie
Visie
Je context is het waardevolste wat je aan een AI-tool geeft. Dan hoort hij ook van jou te zijn.
Als je kennis in het geheugen van één leverancier zit, ben je bij elke overstap alles kwijt wat die leverancier over je wist. Niet omdat de techniek dat vereist, maar omdat het geheugen aan het product hangt in plaats van aan jou. Ik heb dat omgedraaid: de database is van mij, en de tools mogen erbij.
Missie
Eén geheugen dat tussen gereedschappen kan reizen, zonder afhankelijk te zijn van één interface.
Vastleggen doe je waar je toch al bent. Terugvinden doe je op betekenis, niet op het exacte woord dat je destijds gebruikte. En als een gereedschap morgen wegvalt of beter wordt, verhuis je het gereedschap, niet je kennis.
03 Architectuur
Vier lagen, en één plek waar alles echt staat.
Geen magisch geheugen. Een duidelijke architectuur waarvan je elke laag kunt aanwijzen.
01 · Gereedschap
Waar ik toevallig werk
De AI-tools waarin ik dagelijks bezig ben. Ze zijn onderling verwisselbaar en dat is precies de bedoeling. Geen van hen is de eigenaar van wat ik vastleg.
02 · Koppeling
MCP als gemeenschappelijke taal
Het Model Context Protocol is de open standaard waarmee een AI-tool gereedschappen van buiten kan gebruiken. Ik heb er één server voor geschreven. Elke tool die MCP spreekt, kan daarmee mijn geheugen doorzoeken en eraan toevoegen. Ik hoef niets per tool te bouwen.
03 · Dienst
Eén API die de regels bewaakt
De API bepaalt wat er opgeslagen wordt, hoe het teruggevonden wordt en wat er samengevat moet worden. Ook de webinterface op mijn telefoon praat hiermee. Er is één ingang, dus er is één plek waar de regels staan.
04 · Geheugen
Betekenis in plaats van trefwoorden
Alles staat in één PostgreSQL-database. Naast de tekst wordt van elke gedachte een betekenisvector bewaard. Daardoor vind ik terug wat ik bedoelde, ook als ik nu andere woorden gebruik dan toen. Zoeken op "waarom koos ik toen tegen dat abonnementsmodel" werkt, ook als dat woord er nooit in stond.
04 Stand van zaken
Wat het is, en wat het uitdrukkelijk niet is.
Techniek en stand per 31 augustus 2026
- Fase
- In productie, dagelijks in eigen gebruik
- Onderdelen
- API · MCP-server · web- en mobiele interface
- Database
- PostgreSQL met vectoruitbreiding
- Betekenis
- Vectoren via Voyage AI Zoeken op betekenis in plaats van op exacte woorden.
- Koppeling
- Model Context Protocol Eén server, bruikbaar door elke MCP-tool.
- Uitvoering
- Node.js, gehost op Railway
- Beheer
- Volledig in eigen hand Geen externe geheugendienst, geen vendor lock-in.
- Uitgebreide case
- dustybaars.com
Wat dit niet is. Open Brain is geen product dat je bij mij kunt kopen. Het is mijn eigen infrastructuur, en het staat hier omdat het uitlegt hoe de rest van mijn werk mogelijk is. Ik noem hier geen aantallen opgeslagen gedachten of gebruikersstatistieken; die zeggen niets over de waarde en zijn van buiten toch niet te controleren.
Dit is het minst zichtbare van alles wat ik heb gebouwd, en waarschijnlijk het meest bepalende. Het is de reden dat ik in mijn eentje vijf ventures kan draaien zonder dat het geheugen van het geheel bij mij in mijn hoofd hoeft te zitten.
Wat dit interessant maakt voor een organisatie is dat het onderliggende ontwerp niet persoonlijk is. Wat verandert tussen mijn gebruik en dat van een bedrijf is de bron van de gegevens, wie waarbij mag en welk spoor je moet kunnen overleggen. Niet het ontwerp eronder.
Er staat een uitgebreide case op mijn portfolio, met de werkelijke schermen en de bouwgeschiedenis erbij.
05 Beeldslot
Hier hoort het systeem zelf te staan.
Een actuele opname van de eigen interface: het overzichtsscherm of de kennisgraaf, met echte structuur en onleesbaar gemaakte inhoud.
De inhoud van dit systeem is precies wat het niet publiek mag zijn: lopende klantafspraken, prijsoverwegingen, dingen die nog niet af zijn.
Een opname kan pas hier zodra de structuur zichtbaar is en de inhoud aantoonbaar niet.